Alle seinen staan op veilig. Over voormalige spoorlijnen fietsen Flip en Mirjam van Doorn comfortabel door Luxemburg. Zonder grote hoogteverschillen, dwars door de prachtige natuur en langs dorpjes en kastelen.

Het sein staat op veilig. We moeten er een beetje om lachen. Fietsend over de voormalige spoorlijnen van Luxemburg komen we meer in onbruik geraakt spoorwegmeubilair tegen, maar deze oude seinpaal lijkt zich persoonlijk tot ons te richten. In de snelle wereld van vandaag is hij niet meer dan een decorstuk, een reliek uit het verleden, in een land waar nostalgie overal op de loer ligt. Het mechaniek is vastgezet, de spoorlijn is nu een fietspad. Dit sein zal voor altijd op veilig blijven staan. Ruim baan voor fietsers.

Klein museum
Wanneer we kort daarna het bescheiden dorpje Noerdange binnen fietsen, kunnen we ons nauwelijks voorstellen dat dit ooit een belangrijk spoorwegknooppunt was. In het stationsgebouw is nu een klein museum gevestigd met modeltreintjes en een maquette van de vroegere situatie. De deur zit op slot. In heel het dorp is nauwelijks een levende ziel te bekennen en dat geldt voor veel van de plaatsjes waar we doorheen fietsen. Alleen op de comfortabele fietspaden komen we wat meer mensen tegen. De Luxemburgers maken zelf ook gretig gebruik van hun voortreffelijke fietsnetwerk.

Troetelnaam
Vanaf 1880 namen dagelijks tientallen metaalarbeiders in Noerdange de trein naar de ijzersmelterijen in het uiterste zuidwesten van het land. Ondertussen voerde de stoomtrein met de troetelnaam Jangheli goederen en passagiers over smalspoor vanuit het noorden aan. Op het station stapten reizigers over en ook bij de loodsen was het een drukte van belang. Gespierde mannen laadden met de hand leisteen, zakken aardappelen, steenkool en balen met eikenschors over. Stapels houten en stalen balken vulden de laadperrons; het bescheiden Noerdange bruiste van bedrijvigheid.

Spoorlijnen
Die tijd ligt ver achter ons. De neergang van de staalindustrie betekende ook het einde van de spoorlijnen. De werkloosheid die volgde, onderving de Luxemburgse overheid met grote werkverschaffingsprojecten. Uit crisis ontstond iets moois. Rails en dwarsliggers maakten plaats voor asfalt; werklozen bouwden de spoorlijnen om tot fietspaden.

Lees meer: plusonline.nl